PERS – niekwestionowany arystokrata, o wytwornych manierach, z odrobiną  „angielskiej flegmy”, budzący zachwyt obfitym futrem, magnetyzujący przyjaznym spojrzeniem wyrazistych, okrągłych oczu, uwodzący łagodnością, czułością w kontaktach i ogromną potrzebą pieszczot, pogodny i bardzo ceniący kontakt ze swoim właścicielem, cichy i pozbawiony agresji. Czasami stawiając „na swoim”,  potrafi zauroczonego zdominować.
Niewielu patrząc na wspaniałość kota perskiego, jest mu się w stanie oprzeć i nie darzyć sympatią.
Dla mnie – jako szczęśliwej posiadaczki TAKIEGO KOTA – to niekwestionowany król wszystkich kotów rasowych.

  Dźwięczny głos telefonu rytmicznie powtarzanym sygnałem przebijał się coraz silniej w marzeniach, którym się oddałam po bardzo długim tygodniu. Był październikowy dżdżysty wieczór. Jeszcze nie dokuczał  chłód. Pachniały opadłe liście. Nadchodziła jesień. Czułam to pod palcami wtopionymi w dwa gęste perskie, cieplutkie i mruczące futra.
Podniosłam słuchawkę. Zabrzmiał dobrze znany mi , lekko ochrypły głos. Tonem nie dopuszczającym najmniejszego sprzeciwu  Pani Małgorzata podyktowała mi adres i kazała iść po kota. Kiedy skończyła, odłożyła słuchawkę. Zostawiła mnie z dobitnie brzmiącymi słowami „Zabierz tego kota ! Niech go nie dręczą, gdy będzie odchodził !”Transporter. Pokrowiec. Kurtka i parasol. Resztki rozsądku sprawiły, że uprzedziłam zaprzyjaźniona lecznicę o nietypowym i tylko czasowym dokoceniu …